ما آدم ها…

ما آدمها استاد حرف زدنیم؛دوستش نداشته باش،دلتنگش نباش،اینقدر در برابرش ضعیف نباش…به عکسش آنجور نگاه نکن،جای خالیش را پر کن…به عمل کردن خودمان که می رسد؛با دلتنگی و بغض به عکسش زل میزنیم و تندتند زیر لب حروفی شبیه حروف دوستت دارممیچینیم کنار هم…از جای خالی ای که پر نشده و نمیشود با یکقاب عکس که زل زده توی چشم هایمان حرف میزنیمو قول میدهیم اینبار حرف، حرفِ همان آدم توی عکس باشد،به شرطی که راه رفته را برگردد…به شرطی که یک روز دیگر طعم دنیای بی عطر تنش و هرمنفس هایش را به ما نچشاند…ما آدمها اصولا